Pomarańczowy październik

Pomarańczowy październik zaczęłam od komponowania stosiku książkowego. W domu znalazłam pomarańczowe wspomnienia Fiodora Szalapina, które dostałam na zakończenie edukacji w Ognisku Muzycznym w 1990 roku! W wieku nastoletnim nie interesowały mnie biografie, wspomnienia czy pamiętniki. Książka stała cierpliwie na półce, aż doczekała się lektury. Pomarańczową okładkę mają kolejne sztuki Szekspira w tłumaczeniu Stanisława Barańczaka, a także, częściowo, "Ciężkie norwidy" i jedna z części "Lunchbox-u na każdy dzień". Z biblioteki przyniosłam trzy pozycje. 

W pierwszych dniach października kończyłam jeszcze jedną fioletową lekturę, a potem sięgnęłam po "Dusię Duszyczkę" z fioletowo-pomarańczowymi chmurami na okładce i w ten sposób przeszłam płynnie z fioletowego września w pomarańczowym październik. "Dusię" dostałam tradycyjnie od jej Autorki. W podziękowaniu zmajstrowałam kartkę w pomarańczowej tonacji.

Nie wszystkie książki udało się przeczytać. Nie ugotowałam wybranych potraw z "Lunchboxu na każdy dzień". "Ciężkie norwidy" przekładam w całości na listopad. Z "Mechanicznej pomarańczy" chyba jednak zrezygnuję.

W pierwszym dniu października dekorowałam przedsionek i inne zakamarki domu. 

Przedsionek fotografowałam jeszcze kilkukrotnie. Najpierw oświetlony październikowym, czasami bardzo ostrym słońcem.

Potem po powrocie z wieczornego spaceru, gdy świecąca dynia rzucała drobne błyski na ścianę.

Pomarańczowych materiałów robótkowych, nie było za dużo, ale parę moteczków włóczek i mulin się znalazło. Do tego kawałek żółto-pomarańczowego materiału i kilka wstążeczek. 

Efekty działań robótkowych to po pierwsze dziesiąty kolor w igielniku.

Potem dość długo powstawał Dyniowy Skrzat. 

I jeszcze na koniec pomarańczowa podkładka, w sam raz pod pomarańczową filiżankę kupioną specjalnie na październikowe herbatki pomarańczowe.

W pierwszą październikową sobotę rozłożyłam na kuchennym stole pomarańczowe produkty spożywcze. 

Królowała oczywiście dynia, z której natychmiast ugotowałam zupę, dodając do niej batat - wyszło bardzo smakowicie. Pieczone bataty oraz marchewki towarzyszyły niedzielnemu łososiowi.

Planowałam pomarańczowy obiad na drugą październikową niedzielę, ale zaproszenie na spaghetti alla carbonara od mojego bratanka spowodowało zmianę planów. Pomarańczowy na stole i nie tylko był Dzień Nauczyciela.

Oprócz tego w październiku do śliwek pod kruszonką, które okazały się hitem tej jesieni dodawałam trochę skórki pomarańczowej. 

Metodą prób i błędów na motywach tego przepisu opracowałam swoją własną recepturę jesiennego deseru: około kilograma śliwek, szklanka mąki owsianej, szklanka pszennej, szklanka cukru trzcinowego, 3/4 kostki masła i garść płatków migdałowych. Zagnieść, wyłożyć na śliwki, ewentualnie posypane odrobiną słodyczy fiołkowej i garstką skórki pomarańczowej. Zapiekać w temperaturze 200 stopni ok. 45min. Mniam!

To właśnie te śliwki pod kruszonką, jedzone w towarzystwie Dyńka były podstawą spontanicznego jesiennego mini-pikniku.

Spacerując pod koniec września po Wilczych Dołach doszłam do wniosku, że wbrew pozorom (jesień kojarzy się z żółciami i pomarańczami) może wcale nie być łatwo ze znajdowaniem pomarańczowych motywów fotograficznych. Na szczęście się pomyliłam. Już w pierwszą sobotę października wschodzące słońce zabarwiło niebo na różowo-pomarańczowo, a aparat wyłapał przede wszystkim pomarańcze. Pomarańczowych listków też nie brakowało, choć raz były bliższe czerwieni, a raz żółci.

Tydzień później nie było już tak łatwo. Słońce za chmurami, wiatr targający roślinki, oranże przytłumione.

W kolejną sobotę kiepskie samopoczucie uniemożliwiło poranny spacer, udało się za to pójść na Wilcze Doły w niedzielę po południu. Prawdziwa złota polska jesień podświetlona słońcem wydobyła całą feerię pomarańczowych odcieni.

W czwartą październikową sobotę słońce próbowało się przedrzeć przez chmury, ale udało mu się tylko zabarwić je na pomarańczowo-różowo.

Na ostatnim październikowym spacerze niektóre pomarańczowe elementy na zdjęciach zostały zaaranżowane.

Jeśli chodzi o pomarańczową kreację poprzestałam na zeszłorocznym stroju dyniowym.

Pomarańczowy film okazał się taki sobie, choć zakończenie można nawet uznać za dość mądre.

źródło grafiki: https://upflix.pl/film/zobacz/orange-county-2002

I wreszcie na koniec miesiąca mój pomarańczowy grudnik postanowił przedzierzgnąć się w październiczka i pokazać pierwsze pomarańczowe kwiaty, a kapryśne jesienne słońce zaświeciło specjalnie, żebym mogła go sfotografować w odpowiednim oświetleniu.

Pomarańczowe pozdrowienia :)

12 kolorów. Pomarańczowy

Sezon dyniowy w pełni, tak więc w przedsionku, na lnianej serwetce z kompletu przywiezionego z Wilna usadowiły się dwie dorodne dynie. Październik nie może mieć innego koloru niż pomarańczowy.

Niestety dnia ubywa coraz intensywniej, niezbędne będą świeczki. Jedna pomarańczowa stanęła na pomarańczowej małej serwetce szydełkowej.

Do tego pomarańczowy wysoki dzbanek, a w nim gałązki z żółkniejącymi dębowymi listkami.

Dwa z nich spadły malowniczo na szafkę. Kasztan jeszcze z dekoracji wrześniowej, trzy żołędzie z tego samego dębu, co listki.

Wiklinowy wianuszek ozdobiony dwoma kwiatkami z tej dekoracji czarnej spódnicy.

Dla przełamanie monotonii kolorystycznej jeszcze jedna dynia - zielona i świecąca.

I właściwie dekoracja gotowa, ale piękna słoneczna pogoda tak zachęcała do spaceru, że nie dało się usiedzieć w domu. Z przechadzki przyniosłam garść świeżych kasztanów. Teraz jest prawdziwie jesiennie.

Październikowe, pomarańczowe pozdrowienia :)

Fioletowy wrzesień

Pierwsze fioletowe wrzosy fioletowo-wrzosowego września pojawiły się w przedsionku, a potem stopniowo rozprzestrzeniały się na cały dom i ogród.

Koszyczek z wrzosem stanął na środku urodzinowego stołu i tam pozostał po jego złożeniu.

W prezencie dostałam koszykową torebkę z dwoma wrzosami.

Zeszłoroczne wrzosy, które udało się przechować przez zimę i które całe lato rosły w skrzynkach wylądowały w gruncie.

Wrzosami zostały zastąpione supertunie przed domem oraz werbeny i sanwitalie na altance.

Na altankowym stole wyjątkowo nie wrzosy, ale pozostałe po odmłodzeniu doniczek z trzykrotkami fioletowe liście tych roślin. 

Był też przez chwilę mały fioletowy marcinek, który ułamał się z krzaczka zasadzonego przed domem. 

Całe lato planowałam przearanżować trochę mały ogródek przy wejściu. Na planach się kończyło. Wreszcie we wrześniu kupiłam stos cebulek i posadziłam je "przyszłemu latu" (a właściwie wiośnie). Tymczasową pustkę zapełniły cztery fioletowe marcinki.

A dekoracja przedsionkowa, od której wszystko się zaczęło, wzbogaciła się jeszcze o fioletowy dzwonek, o którym początkowo zapomniałam, a także pierwszy tegoroczny kasztan.

Fioletowy zestaw produktów spożywczych posłużył do przygotowania urodzinowego przyjątka.

Do zdjęcia nie załapały się oliwki kalamon o lekko fioletowym odcieniu.

Wykorzystałam je do zaimprowizowanej tarty, którą upiekłam w drugą wrześniową niedzielę. Miałam resztę fety z urodzinowej tarty bakłażanowej, którą musiałam zużyć. W lodówce była jeszcze sałata rzymska, resztka śmietany, a w spiżarce rzeczone oliwki. Podsmażyłam pokrojoną w paski sałatę, dodałam czosnek i wyłożyłam na podpieczony spód. Do tego feta, oliwki oraz jajka roztrzepane ze śmietaną i jogurtem. 

Wyszło nadspodziewanie pysznie. 

Miałam w planach fioletowe podwieczorki z książką, w miarę możliwości w altance. Niestety, mimo ładnej pogody warunki domowe nie sprzyjały. Raz tylko zrobiłam zdjęcie podwieczorku, na który zachomikowałam lawendowe ciasteczka z urodzin (zjedliśmy go w domu).

W ostatnią wrześniową niedzielę wykorzystałam ponownie specjalnie zakupione do tego celu naczynie żaroodporne (w stosownym kolorze) i zrobiłam śliwki pod kruszonką.

Jeśli chodzi o fioletową działalność kulinarną, udało mi się jeszcze usmażyć kilka słoiczków czekośliwki.

Na Wilczych Dołach, podobnie jak w różowym czerwcu, miewałam dylematy czy dana roślinka jest bardziej różowa, czy bardziej fioletowa. Doszukiwałam się także fioletu w chmurach podświetlonym wschodzącym słońcem. 

W fioletowym zestawie robótkowym resztki fioletowo-liliowych włóczek, muliny, liliowa podszewka i nieskończony wielkanocny obrusik.

Tym razem zaczęłam od igielnika. Dziewiąty kolor dołączył do dotychczasowych ośmiu.

Potem powstała jeszcze fioletowa podkładka i tyle. 

Jakoś nie było nastroju do wielkanocnych haftów, a na poduszkę w stylu tych czterech, które już mam zabrakło czasu. Zrobiłam jeden babciny kwadrat, będę sobie na niego patrzyć i może dorobię kolejne.

Jeśli chodzi o fioletowe kreacje, zaczęło się od lawendowej sukienki z krótkim rękawem, która została nieco odświeżona. Gdy ją kupiłam parę lat temu, nie byłam przekonana do białych guziczków. Znalazłam w pasmanterii fioletowe, ale w końcu ich nie przyszyłam. Zmobilizował mnie do tego fioletowy wrzesień.

 

Potem trzeba było zacząć sięgać po dłuższe rękawy, nosiłam więc z upodobaniem moją ulubioną sukienkę z wafelka lnianego, a do niej fioletowy, kwiatkowy naszyjnik.

   

Na szczęście fioletowy, ciepły sweter nie był jeszcze we wrześniu konieczny.

Fioletowy stosik lekturowy liczył siedem pozycji. Jednej nie skończyłam, bo wcześniej musiałam sięgnąć po książkę, która kolorystycznie łączy wrzesień z październikiem. Do "Gołoborza" jest w bibliotece kolejka, więc nie mogłam odkładać czytania. Wrażenia różne. Od zupełnie nie w moim guście "Fioletu", poprzez taki sobie "Sezon na cuda", zabawne, mistrzowsko przetłumaczone "niepoważne" wiersze, klasykę klasyki, aż po poruszający "Fioletowy hibiskus". Tym razem żaden stworek nie usadowił się na stosiku. 

            

Filmowo wahałam się pomiędzy "Ultravioletem", a "Kolorem purpury". Ten pierwszy chyba za bardzo przypominałby książkowy "Fiolet", więc zdecydowałam się na purpurę, która po polsku bardziej kojarzy się z czerwienią. Do wyboru były dwie wersje, postawiłam na tę nowszą, ze względu na bardziej fioletowy plakat ;) Całkiem przyjemnie się oglądało.

źródło grafiki:https://www.filmweb.pl/film/Kolor+purpury-2023-475623

Fioletowe pozdrowienia :)